Amy Macdonald

Nog maar zeven jaar geleden leerde ze zichzelf spelen op haar vaders gitaar en nu heeft ze al een platencontract bij Vertigo, het label waar ook o.a. Razorlight en The Killers op zitten. We hebben het over Amy Macdonald, de 19 jarige indie-pop prinses die door de Britse Daily Mail werd uitgeroepen tot de Next Best Thing en dat ook waarmaakte door met haar album op nr 2 in Engeland binnen te komen.

Amy Macdonald is een natuurtalent, een klein meisje met een dijk van een stem en een heel natuurlijke uitstraling. Geen fluisterliedjes, zoals je misschien zou verwachten, maar lekker up-tempo popnummers met een randje (en prachtig Schots accent).

Ik persoonlijk hou wel van dit liedje, echter zou een volledige CD beluisteren er net iets teveel aan zijn.

Hot Hot Hot

Ik denk dat m’n vruchtwater aan het verdampen is. De druppels lopen van mijn lijf.

Voor iemand die in andere omstandigheden superblij zou zijn met dit weer, is het vreemd om te moeten vast stellen dat ik hunker naar kilte, afkoelende regen en koude douches.

Misschien stom van mij, maar ik heb zopas de garage en terras geschuurd in volle zon. Mijn complexe meneer zal natuurlijk zeggen “ge moet niet komen klagen” en gelijk heeft hij. Al zal ik dat niet toegeven waar hij bij is…  

Wat doen de bloglezers vooral bij zo’n weer?

Zon, zee, strand? Binnen blijven? Uitstapjes? Zich opsluiten in een ijskelder? Klagen zoals ik?

Gekke kids

 

Gisterenavond hebben we samen met de kids Mens erger je niet gespeeld op het terras. Het was sowieso te zwoel binnen dus geladen met chips en frisdrank verhuisden we naar buiten. Met enkele kaarsen en buitenwierook was het best gezellig!

Zoals gewoonte gooide ik pas na een half uur mijn eerste zes zodat ik ook een pion op het speelbord had. De kids hadden het op zowel mama als papa gemunt en we “vlogen” telkens weer van het bord, neen… we ergerden ons niet.

Op een gegeven moment:

Valentino: “Kijk, Quiandro een UFO”

Quiandro kijkt verbaast naar de zwarte hemel. Ondertussen geeft Valentino z’n broer een fikse mep. Waarop die “auw” roepend zich kwaad omdraait.

Valentino: “Haja, de UFO is geland”

Quiandro ergerde zich wel.

 

Onze avond was geslaagd.

Zwangerschap (deel 2)

Ondertussen hebben we de 30 weken bereikt. Vanaf nu wordt het zwaarder, vooral m’n buik dan. Deze blijft maar groeien, waar eindigd dat? Hopelijk binnen 2 maanden. 

De baby ligt nog steeds in stuit en zou zich nu wel stilletjes aan mogen draaien. Ik vrees echter dat ik nu al met een dwarsligger te maken heb! Ach, één meer of minder…

We zijn volop bezig aan de babykamer, wat eerst een zolderruimte was, begint nu op een kamer te gelijken. Ik heb de kleuren voor het schilderwerk in gedachten, of dit zo mooi zal zijn zoals in m’n fantasie valt af te wachten. Het wordt sowieso geen typische meisjes/jongenskamer, ik hou niet van dat meisjesroze en nog minder van het zachte jongensblauw. Laat mij maar doen…

Vrijdag hadden we een 3D-echo en konden we een blik werpen op onze vierde spruit. Het leek wel een aliën maar na een tijdje zie je er een baby in, de gelaatstrekken vertonen nu al gelijkenissen met onze andere kids. Allemaal erg futuristisch om zomaar een kijkje in je buik te nemen, je beseft dan pas dat er daar werkelijk een kind in zit. Begrijpelijk dus dat mijn buik grote proporties aanneemt.

null

De baby weegt trouwens 1.580 gram. Ikzelf ben nog geen gram bijgekomen, de baby loopt met mijn reserves weg, zei de gyn…

Juij, dat scheelt alvast enkele kilo’s op de Weight Watchersschaal in november.

Stokje

Groot was mijn verbazing toen ik een stokje toegeworpen kreeg. Als “vreemde eend in de bijt” had ik dit totaal niet verwacht. Ik schrijf onregelmatig en bezoek weinig mede-bloggers. Meestal blog ik in ups en down, zoals mijn humeur dus. Toch vind ik het fijn om ook eens een stokje te mogen vangen. Dank je, Zeezicht. Het zal evenwel niet simpel zijn om er zeven aan te duiden, daar ik er hoogstens een stuk of vijf regelmatig volg. Maar we doen ons best.

Zapnimf behoort er sowieso bij, ze kan me doen lachen als ik down ben! Ferme prestatie waar niet velen in slagen.

Me, myself and canser is een blog waar ik soms vol bewondering voor sta. Mijn respect heeft deze sterke dame. Vooral de lach en een traan doen het hem haar.

Parelstuif, gewoon omdat ze zo vol liefde over haar kids spreekt. Ze betrekt hen veel in haar schrijfsels en dat lees ik graag. Ze maken trouwens ook deel uit van wie je bent!

Eigenwijze tuin, die foto’s… in één woord PRACHTIG. Al vermijd ik de spinachtigen wegens arachnofobia. Met die reden scroll ik op die blog steeds t r a a g om geen hartaanval te krijgen.

Annava-Menno, ze schrijft erg herkenbaar!

Dan heb je nog Menck en Cheloné, ik volg hun schrijfsels omdat ik hen persoonlijk ken!

Dat zijn ze. De uitverkorenen mogen zelf nu ook zeven blogs vermelden en hen een award schenken!

Zeezicht, nogmaals bedankt! 

Zonnetje

Een opwekkend kleurtje in deze onzomerse dagen…

Een thuis gezocht…

 

Op 14 mei werd een nestje lieve kittens geboren. Mama Garfield beviel van 5 katjes, 1 ervan mocht ondanks onze zorgen niet overleven. De vier overgebleven katjes groeiden op tot erg aanhankelijke katjes. Ze worden dan ook rotverwend door de kids, mezelf en m’n man.

Daar wij al 5 katten -en 3 honden- vertroetelen hebben we een stop ingelast wat dieren betreft. Twee katjes hebben al een goeie thuis gevonden. Nu hebben we nog één lapjeskattin en één ros/wit katertje.

Liefst geen overhaastige beslissers, maar weet dat een dier voor jaren is. Wie o wie heeft een goeie thuis voor hen?

Zwangerschap.

 

Na bijna 4 jaar in de medische mallemolen zal ik in oktober bevallen van ons 4de (!!) kindje. Zeer gewenst dus, mensen die afkomen met ” ‘t was zeker een accidentje?” kunnen weer vertrekken.

Ik ben nu een goeie 6 maanden zwanger en ondanks de angsten na m’n miskraam verloopt alles goed deze keer! Natuurlijk zijn er de kwaaltjes maar daar zit niks anders op dan die er bij te nemen!
Meter/peter zijn gekozen en ze zijn d o l b l i j, doopsuiker is in orde, het geboortekaartje is eigen ontwerp en ben razend benieuwd naar de reactie’s.
Aan de babykamer zijn we volop bezig met verbouwingen, dus dat komt ook in de sjakosh.
Nog enkel de ziekenhuiskamer bespreken en we zijn er… vanaf dan is het wachten.
Wachten voor jullie om te weten of het een 4de zoon wordt of een meisje. Voor alle duidelijkheid, beiden zijn welkom! Geen enkele traan indien het weer een jongen wordt en dat meen ik… de reactie’s “hopelijk wordt het nu eens een dochter” zijn goedbedoeld maar komen nu toch wel m’n strot uit.
Ok, toen we wilden zwanger worden hadden we ook zoiets van en nu een dochter, maar na zo lang wachten, een miskraam en de vreselijke emotioneel zware dagen na de vruchtwaterpunctie kan het ons echt niet schelen. Zolang het -en ‘t is cliché- maar gezond is!!