Onze 4de zoon is geboren op 1 oktober…

Je kan indien gewenst onze capriolen lezen op http://www.babbelutte.be bij dagboek van een wonder!

Ik weet niet of ik hier nog veel zal geraken, maar ik probeer wel m’n website up to date te houden!

En we wachten nog steeds. De 4cm is niet gegroeid en dat betekend dat ik woensdag ingeleid word. Om 7.30u verwachten ze ons daar voor de geboorte van onze 4de spruit.

Nu moet ik nog enkele kleine zaken regelen want het komt opeens wel héél dichtbij. Het besef dat een week erg snel voorbij is en ik hier volgende week thuis zit met een baby is uiteindelijk toch even wennen. Na bijna 4 jaar is het zover…

Vandaag 38 weken zwanger en 3 dagen zwanger. Ben echter zo ziek als een hond… keelpijn, hoofdpijn, neus potdicht en een blaffende hoest. Bronchitis dus… voelde het al een tijdje aankomen.
Ik voel me nu dus niet in staat om te bevallen maar ja… na ons gynbezoek gisteren mag ik me voorbereiden.
2 cm opening en volledig ingedaald, het is afwachten dus.
Indien ik tegen de 29ste niet bevallen ben moet ik terug en dan gaan we eventueel inleiden als de baby te zwaar wordt en als het voor mij te lastig wordt.
Eerlijk gezegd is het nu al zwaar, de harde buiken doen pijn in m’n onderbuik. Wandelen is erg pijnlijk geworden door de druk en het zijn precies naalden die prikken. Maar das normaal, de baby zoekt z’n weg en duwt fel…
Iedere dag om 6.30u opstaan, de kids klaarstomen voor school en hen dan brengen (door en weer 50km) is er nu even teveel aan, als ik dan zo’n oefenwee krijg moet ik echt remmen en trager rijden want de druk is dan intens. Maar ja, ze moeten op school geraken en we hebben niemand waar we kunnen op rekenen.
De baby is maar 200gram bijgekomen in 2 weken, wat niet veel is maar moet me totaal geen zorgen maken! Pruts weegt nu zo’n 3.600gram en nog -normaal gezien- een goeie week te gaan. Geschat gewicht op 40 weken is toch +- 4kg, zenne.
We zien wel, onze zwaarste was 4.300gram en die kon er ook uit.

Ikzelf was anderhalve kilo bij, dat brengt de stand op 8 kilo. Valt reuze mee.

Deze week gezien dat je als zwangere vrouw recht hebt op kraamhulp via het ziekenfonds. Zo’n 30 uren aan 1,25€ per uur. Ik ga eens zien of dat een grote hulp zou zijn want nu loop ik extra pinnig omdat ik het niet meer alleen aan kan.

Heb ook leuk en speciaal nieuws. Vanessa, de meter is bezig aan haar opleiding verpleegster.

De week van 29 september moet ze stage lopen in… de materniteit van het ziekenhuis waar ik ga bevallen.

Als dat geen toeval is. Ze zou eventueel kunnen haar metekindje geboren zien worden. Een unieke ervaring…

36 weken zwanger, morgen althans. Maar vandaag hadden we een gynbezoekje en wat super nieuws is; de baby is buiten alle verwachtingen in uiteindelijk toch nog gedraaid.  ‘k Had gisteren héél wat weeën en redelijk wat pijn (zoals nu nog steeds). De baby zou zich dus gisteren gedraaid hebben en is direct met de indaling begonnen… daarom heb ik nu ook nog zo’n last.

De harde buiken doen in momenten veel pijn maar ze veroorzaken (nog) geen opening. Dus de gyn laat alles nu z’n gangetje gaan, indien de bevalling nu zou beginnen dan wordt het niet meer tegen gehouden.

Een belangrijk iets, het gewicht is nu reeds 3.400 gram en de lengte +/- 48 cm. Een groot verschil bij de vorige controle, echter bij een stuitligging zijn de schattingen wat onnauwkeuriger, zei de gyn. Het wordt dus weer een “kloeke” baby.

De school is goed gestart, de kids zijn weer vertrokken en tot nu toe verloopt alles nog goed. De vermoeidheid loert echter al om het hoekje, maar in de namiddag duik ik toch eff m’n zetel in.

Ik loop op van de zenuwen want morgen heb ik een ritje richting Hasselt voor de boeg en dit voor een belangrijk sollicitatiegesprek. Na een eerste selectie werd ik opgebeld voor een persoonlijk gesprek, ze zien in mij een geschikte kandidate (job als gerante) maar dat gesprek gaat wel door in Beringen.

Ik had graag een vriendin ofzo mee genomen maar ze moeten werken, wat ergens normaal is. Iemand die mij er héén brengt is ook niet evident want het is tenslotte 4 uur rijden héén en terug. Ik zal m’n plan wel trekken maar zit er net als Serge toch wat mee in, vooral omdat ik de laatste 2 dagen redelijk wat pijn heb…

Maar ik wil die job héél graag dus ik moet er gewoon heen.

Enige tijd geleden schreef ik dit stukje voor een al lang vergane blog, daar ik nu nieuwe lezers heb plaats ik het opnieuw.

Ik begin met een vraagstelling.

Maakt geld nu daadwerkelijk gelukkig?

Ik ben zo vrij om zelf te antwoorden. Feitelijk kan ik het niet weten, want ik heb geen geld.

Je kan het ook anders stellen. Ben ik ongelukkig zonder geld?

Neen, maar (ja, een grote maar) het lijkt me wel duidelijk dat geld hebben het leven wat gemakkelijker maakt. Dan kunnen we honderden euro’s uitgeven aan inkomticketten van één of ander pretpark. Ik hoef dan eveneens niet met reuzestapels vuile was naar m’n moeder rijden omdat m’n wasmachine stuk is en m’n portemonnee nu geen nieuwe aankoop kan slikken.

Ik kan ook m’n jengelende kinderen geven wat ze zien op TV, in de kleurrijke etalages of in waardeloze boekjes zoals Dag Allemaal. Al die heisa zorgt ervoor dat je als ouder schuldgevoelens krijgt als je niks van Diddl, Spring, K3, Xink of Piet Piraat koopt.

Ik stel me de vraag of zij dan gelukkiger worden door het geld van mama en papa? Brengt het hén enkele waarden bij? Weerom neen, het maakt het hen ook weer gemakkelijker.

Hoeveel auto’s zie je niet rondrijden –veelal merken à la BMW, Mercedes, Audi, enz. –gesponsord door mama of papa? Meestal dan nog gekenmerkt door muziek die staat te loeien via enorme speakers, arm achteloos door het raam of een Nokia-GSM aan het oor.

Ach, ik wil niet jaloers overkomen want eigenlijk gun ik iedereen hun (denkbeeldige) geluk door poen.

Ik ben liever gelukkig zonder dat ik er geld voor nodig heb.

Maar hoe je het ook draait of keert, we hebben allen het grootste vuiligheid op aarde nodig en niemand is er vies van.

Gooi enkele biljetten in een hoop stront en iedereen grijpt erin. Vreemd, niet?

Eigenlijk kan ik enkel negatieve zaken opsommen als je geen geld hebt. Bedenk eens hoeveel mensen ziek zijn en hun kans op genezing zien dalen door geldgebrek. Hoeveel personen er zelfmoord plegen door hun berg schulden is niet te tellen. Hoeveel gezinnen gaan er niet uitéén wegens relatieproblemen door de gekende financiële zorgen?

OCMW’s worden overstelpt door noodkreten.

En dit allemaal door of voor geld.

Zielig is het.

Met geld koop je materialisme, maar waar brengt dit ons? Nergens.

Of ja, toch wel want dan kunnen we pronken bij onze vrienden over hoe leuk onze reis naar de Caraïben was in dat 5 sterrenhotel. Vergeet dan de chique villa niet met 5 slaapkamers, 2 badkamers, jacuzzi, sauna, dubbele garage en minutieus afgereden gazon. Iedere zondag een restaurant bezoeken behoort er natuurlijk ook bij.

Dat is pas gelukkig zijn. (Denken ze).

Volkomen verkeerd, dat is toch mijn zienswijze.

Ben je ongelukkig als je geen Kiplingboekentas kan kopen voor je kind?

Is het rampzalig als je niet op vakantie bent geweest in één of ander Zuiders land?

Ben je onfortuinlijk als je nog steeds in een gehuurd huis woont?

3 maal neen, ik heb dit alles niet nodig.

Ik voel me goed zonder merkkledij, ja echt.

We hebben voldoende eten, toffe gezonde kinderen, er hangt liefde in ons (gehuurde) huis en vooral we hebben vrienden die ons nemen zoals we zijn zonder dat we in overvloedig comfort leven.

Dat heet ik rijkdom, al besef ik het zelf nog niet helemaal. Grappig is me dat, ik moet eerst een column schrijven eer ik het zelf door heb.

Ondertussen is dat gehuurde huis vervangen door een gekocht huis, al maakt dit ons nu niet direct gelukkiger. Daarvoor is de maandelijkse hypotheek te zwaar.

Nog maar zeven jaar geleden leerde ze zichzelf spelen op haar vaders gitaar en nu heeft ze al een platencontract bij Vertigo, het label waar ook o.a. Razorlight en The Killers op zitten. We hebben het over Amy Macdonald, de 19 jarige indie-pop prinses die door de Britse Daily Mail werd uitgeroepen tot de Next Best Thing en dat ook waarmaakte door met haar album op nr 2 in Engeland binnen te komen.

Amy Macdonald is een natuurtalent, een klein meisje met een dijk van een stem en een heel natuurlijke uitstraling. Geen fluisterliedjes, zoals je misschien zou verwachten, maar lekker up-tempo popnummers met een randje (en prachtig Schots accent).

Ik persoonlijk hou wel van dit liedje, echter zou een volledige CD beluisteren er net iets teveel aan zijn.

Ik denk dat m’n vruchtwater aan het verdampen is. De druppels lopen van mijn lijf.

Voor iemand die in andere omstandigheden superblij zou zijn met dit weer, is het vreemd om te moeten vast stellen dat ik hunker naar kilte, afkoelende regen en koude douches.

Misschien stom van mij, maar ik heb zopas de garage en terras geschuurd in volle zon. Mijn complexe meneer zal natuurlijk zeggen “ge moet niet komen klagen” en gelijk heeft hij. Al zal ik dat niet toegeven waar hij bij is…  

Wat doen de bloglezers vooral bij zo’n weer?

Zon, zee, strand? Binnen blijven? Uitstapjes? Zich opsluiten in een ijskelder? Klagen zoals ik?

Gisterenavond hebben we samen met de kids Mens erger je niet gespeeld op het terras. Het was sowieso te zwoel binnen dus geladen met chips en frisdrank verhuisden we naar buiten. Met enkele kaarsen en buitenwierook was het best gezellig!

Zoals gewoonte gooide ik pas na een half uur mijn eerste zes zodat ik ook een pion op het speelbord had. De kids hadden het op zowel mama als papa gemunt en we “vlogen” telkens weer van het bord, neen… we ergerden ons niet.

Op een gegeven moment:

Valentino: “Kijk, Quiandro een UFO”

Quiandro kijkt verbaast naar de zwarte hemel. Ondertussen geeft Valentino z’n broer een fikse mep. Waarop die “auw” roepend zich kwaad omdraait.

Valentino: “Haja, de UFO is geland”

Quiandro ergerde zich wel.

Onze avond was geslaagd.

Ondertussen hebben we de 30 weken bereikt. Vanaf nu wordt het zwaarder, vooral m’n buik dan. Deze blijft maar groeien, waar eindigd dat? Hopelijk binnen 2 maanden. 

De baby ligt nog steeds in stuit en zou zich nu wel stilletjes aan mogen draaien. Ik vrees echter dat ik nu al met een dwarsligger te maken heb! Ach, één meer of minder…

We zijn volop bezig aan de babykamer, wat eerst een zolderruimte was, begint nu op een kamer te gelijken. Ik heb de kleuren voor het schilderwerk in gedachten, of dit zo mooi zal zijn zoals in m’n fantasie valt af te wachten. Het wordt sowieso geen typische meisjes/jongenskamer, ik hou niet van dat meisjesroze en nog minder van het zachte jongensblauw. Laat mij maar doen…

Vrijdag hadden we een 3D-echo en konden we een blik werpen op onze vierde spruit. Het leek wel een aliën maar na een tijdje zie je er een baby in, de gelaatstrekken vertonen nu al gelijkenissen met onze andere kids. Allemaal erg futuristisch om zomaar een kijkje in je buik te nemen, je beseft dan pas dat er daar werkelijk een kind in zit. Begrijpelijk dus dat mijn buik grote proporties aanneemt.

null

De baby weegt trouwens 1.580 gram. Ikzelf ben nog geen gram bijgekomen, de baby loopt met mijn reserves weg, zei de gyn…

Juij, dat scheelt alvast enkele kilo’s op de Weight Watchersschaal in november.

Zapnimf behoort er sowieso bij, ze kan me doen lachen als ik down ben! Ferme prestatie waar niet velen in slagen.

Me, myself and canser is een blog waar ik soms vol bewondering voor sta. Mijn respect heeft deze sterke dame. Vooral de lach en een traan doen het hem haar.

Parelstuif, gewoon omdat ze zo vol liefde over haar kids spreekt. Ze betrekt hen veel in haar schrijfsels en dat lees ik graag. Ze maken trouwens ook deel uit van wie je bent!

Eigenwijze tuin, die foto’s… in één woord PRACHTIG. Al vermijd ik de spinachtigen wegens arachnofobia. Met die reden scroll ik op die blog steeds t r a a g om geen hartaanval te krijgen.

Annava-Menno, ze schrijft erg herkenbaar!

Dan heb je nog Menck en Cheloné, ik volg hun schrijfsels omdat ik hen persoonlijk ken!

Dat zijn ze. De uitverkorenen mogen zelf nu ook zeven blogs vermelden en hen een award schenken!

Zeezicht, nogmaals bedankt!